ارتش، افتخار ملت

سلام بر شیران بیشه ایران، سلام بر غیور مردان صحنه نبرد، آنان که بارقه عشق و امید را در رگ و ریشه وطن تزریق نمودند. دلاور مردانی که در خونشان عشق جاری بود و در نگاهشان امید موج می زد، مردان خدایی که از تبار آسمان بودند، آسمانی زیستند تا آسمان باقی بماند.

سلام بر ستاری ها، بر خرازی ها، بر لشکری ها ...

سلام بر لاله های جان بر کف ایران، آنان که چاردیوار قلبشان پر شده بود از عشق به خدا و میهن، آنان که در حریم وصالشان جز عاشقی واژه ای معنا نداشت. سلام بر شهامتشان، بر دلیریشان و بر مردانگی شان، آنان که تاریخ را به گونه ای دیگر نگاشتند، سلام بر آنان که نامشان و یادشان خاطرات انقلاب را برایمان به تصویر می کشاند، آنان که به همت بلندشان نام ایران، برای ابد سبز و سربلند باقی ماند.

سلام بر نام آوران میهن، آنان که در اوج ظلم و ستم پهلوی با مردم یکرنگ و یکدل شدند و میان آنها و مردم جز هیچ، چیزی یافت نمی شد، مردمی که مردمی بودند، سراسر عشق و خالصانه به مردم پیوستند و آنچه داشتند در طبق اخلاص به مردم هدیه کردند، گام هایشان با مردم همگام شد و رنگشان یکرنگ با جماعت، تا مسند ظلم و ستم واژگون شود و رنگ تاریخ به سپیدی مبدل شود، آنان که از سیاهی گریزان بودند، آنان از جنس نور، نه! خود نور بودند، آنان که بر سجاده عشق، نماز عاشقی خواندند.

مردمی که در صحنه سخت نبرد حق علیه باطل، چون ستاره می درخشیدند تا آسمان کشور همیشه آبی و صاف باقی بماند و در پیکار با ظلم چون حر شدند و به راستی به آزادگی رسیدند. آری، از مردان خدایی سخن می گویم، آنان که جنگیدند تا من و تو، ای جوان، امروز آرام و آسوده، بر سر کلاس درس بنشینیم و ادامه درس عاشقی را بیاموزیم و از گذشتگان تاریخ، از مردان بزرگ روزگار، فداکاری را، ایثار و دلدادگی را بیاموزیم؛ آنها جان دادند تا من و تو جان بگیریم، تا دوباره قلم بگیریم، بنویسیم، بخوانیم، بگوییم.

آری، بگوییم به کودکانمان، به آینده، به زمان، به فرداها، بگوییم که چگونه راه و رسم آزادی را آموختیم، چگونه به قله آزادگی، صعود کردیم.

من از ارتشیان سخن می گویم، از قهرمانان، نه، از پهلوانان کشور، آنان که اسمشان، به رسم پهلوانیشان، اسطوره شد و بر جای ماند. آنان که بر پیکره زمان، جان دادند، آنان که من و تو را، درس آزادگی آموختند، درس عشق. آنان که بیستون مردانگی را، چون فرهاد کندند و از من و تو شیرین ساختند تا بمانیم، بخوانیم، بگوییم.

مگر می شود در لا به لای صفحه به صفحه تاریخ، عبورکرد و از آنان که به تاریخ رنگ و جلا دادند، سخن نگفت، مگر می شود از جاده های باور، عبور کرد و به این ها که به این جاده، باور دادند، سخنی نگفت. اصلاً مگر می شود از آنها نگفت و ننوشت؟ مگر می شود از صیاد شیرازی گذشت، از کشوری عبور کرد؟ مگر می شود نامشان را دید و سکوت کرد؟ چراکه به بیان مقام معظم رهبری ارتشکلمه ای طیبه است و ارتشیان افتخار ملت هستند.

تقویم را که ورق می زنیم، مگر می شود از این روزهای پرخاطره، فاکتور گرفت و اصلاً نامی از آنها، به میان نیاورد؟ می شود؟!!! می شود از گذشتگانشان گذشت و از نامشان بی تأمل رد شد؟ کمی آهسته تر رویم، کمی تأمل کنیم...

باشد که یادمان بماند، ما زنده ایم چون آنها از خود، گذشتند، از خانواده شان، دست کشیدند تا من و تو با هم، خانواده ایران را بسازیم.

پس برادرم، خواهرم، عزیزم، یادمان باشد از سر کوی معشوق که می گذریم، یادی، نامی، نشانی از دوست هم بگیریم که عاشقانه جان به جان آفرین تسلیم نمودند، تا من و تو امروز باشیم، بمانیم و از برای فردایی بهتر، بخوانیم و ایرانی آباد را بسازیم برای فرزندانمان.

ای ایرانی همواره ایرانی بمانی و برای ایران گام برداری.

یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد

سلام  ...

فرسنگ ها دوریم از هم هر چند که ...

با اینکه دستهای دعای تو کوچک است

خورشید در حضور خدای تو کوچک است

ای سبز پوش تازگی تو همیشگی ست

شور بهار پیش هوای تو کوچک است

تو عشق را به ثانیه ها یاد داده ای 

پروانه ای ! که شمع برای تو کوچک است

وقتی که با وقار به من خیره می شوی

جان را اگر کنم به  فدای تو کوچک است

هر چند گفته اند ولی فکر می کنم

حتی بهشت نیز به پای تو کوچک است ...

وَقُل رَّبِّ أَنزِلْنِي مُنزَلًا مُّبَارَكًا وَأَنتَ خَيْرُ الْمُنزِلِينَ

 بگو پروردگارا مرا در جايى پربركت فرود آور [كه] تو

نيكترين مهمان‏نوازانى

سبب منم که می شکنم

                  اما حرفی نمی زنم

اگرهیچ کس برام نموند

               واسه اینکه سبب منم

کاش بدونی ماتم دنیام

              بی تو فقط گریه می خوام

کی می دونه این حسرتا

             چه کرده با روز و شبام

تو زندگیم یه دنیایی

             یه کابوسم تو رویای

یه پائیزم تو بهاری 

             من یه مرداب تو دریایی

از این گریه چه می دونی

              نه دردمی نه درمونی

            که پیش دردام بمونی

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

گل آدم بسر شستند و به پیمانه زدند

ساکنان حرم سر عفاف ملکوت

با من راه نشین باده مستانه زدند

دوست‌داشتن کسی که لیاقت دوست داشتن ندارد اسراف محبت است